“Clubliefde?”

Vorige week maakte Rául bekend om Real Madrid te verlaten en naar Schalke '04 gaat. Deze sympathieke spits, die altijd en overal scoort, speelt al vanaf zijn jeugd in het maagdelijk wit, maar verloor vorig seizoen zijn basisplaats (en aanvoerdersband). Sympathiek ? Ja, want als jij heel je leven bij 1 club speelt, is dat hét voorbeeld van clubliefde en komt tegenwoordig nog zelden voor. Het beruchte 'Bosman-arrest' heeft voor veel goeds gezorgd in de voetballerij, maar helaas ook voor het op hol slaan van de transferprijzen. 'The sky is the limit' wordt wel eens gezegd en sommige clubs kunnen zich dat veroorloven, alhoewel dat de laatste 3 jaar ook minder is geworden vanwege de economische crisis, dat het betaald voetbal ook niet ongemoeid heeft gelaten. Natuurlijk hoefde Rául niet weg bij Real madrid (ook niet van de nieuwe trainer Mourinho), aangezien hij een vorstelijk salaris ontving bij de Koninklijke en alles heeft gewonnen wat er te winnen viel, maar met zijn staat van dienst wil je gewoon voetballen en hoef je het niet meer voor het geld te doen. Andere voorbeelden van clubiconen zijn natuurlijk Francesco Totti, die AS Roma niet verlaat en kennen we Paolo Maldini, die alles won met AC Milan en nooit voor een andere club uitkwam.
Hoe anders is dat tegenwoordig, aangezien spelers zelf al de transfermolen op volle gang laten draaien en in de pers zeggen, dat ze nog een contract voor een jaar hebben en erna een ander (buitenlands) avontuur mee willen maken. De clubs kiezen veelal eieren voor hun geld en verkopen deze speler, zodat ze nog centjes kunnen ontvangen en weer kunnen herinvesteren. Soms komt het niet tot een transfer, waarbij je bijna altijd alleen maar verliezers kent: de club zit dan opgescheept met een teleurgestelde speler. In dat opzicht ben ik benieuwd hoe het met PSV'er Ibrahim Afellay zal gaan, nu zijn transfer naar HSV is afgeketst. Voorop gesteld, denk ik dat Afellay een stapje hoger moet spelen bij een Europese (sub)topper. Hoe zullen Lex Immers en Danny Buijs dit seizoen presteren, aangezien hun aangekondigde vertrek naar respectievelijk Italië en Engeland in duigen is gevallen. Als ADO-fan ben ik blij dat ze (vooralsnog) komend seizoen te bewonderen zijn in Den Haag, maar vrees dat ze vroeg of laat toch zullen vertrekken.
In het amateurvoetbal is het helemaal te gek voor woorden. Sommige spelers dragen elk seizoen een ander tenue, omdat ze bij de andere vereniging € 100,- meer kunnen krijgen. In de Topklasse kan ik me dat nog voorstellen, aangezien daar beter betaald wordt dan de in de Jupiler League en dat een verkapte BVO-klasse is. Maar spelers, die uit de jeugd bij een modale 3e-klasser spelen vragen al om een vergoeding en keren de rug naar de club (die hen betere voetballende vaardigeheden heeft gegeven) als ze niet direct in het 1e elftal komen. Gevolg is dat ook vaste supporters weg blijven, waardoor het rustiger langs de lijn is (gevolg: minder inkomsten): "Dan kan ik net zo goed naar een leuke derby gaan ,aangezien ik daar ook niemand op het veld ken, maar wel een leuke pot zie" wordt dan als argument gebruikt. Beter een 3e klasser in de subtop met veel eigen spelers, waarmee veel betrokken supporters zich kunnen identificeren, dan een 2e klasser met amper mensen langs de lijn. Clubliefde is iets dat helaas uitsterft, waarbij ik hoop dat het amateurvoetbal nog vele 'Ráuls' voort zal brengen.

---

Column 22 juli 2010

“Voetbal, het leukste spelletjes dat er is”

“Wat is er nou eigenlijk leuk aan om achter zo’n stomme bal aan te rennen” krijg ik vaak te horen van mensen in mijn omgeving. Eigenwijs als ik kan zijn, probeer ik de ander te overtuigen waarom ík het zelf zo leuk vind. Buiten het feit, dat er in Nederland ruim 16 miljoen bondscoaches rond lopen, zijn er ook vele gelegenheidsliefhebbers. Die komen elke 2 jaar tevoorschijn om zich dan opeens uit te dossen in het Oranje als we een EK of een WK hebben. Onder die mensen bevinden zich dus ook personen, die mij de bovenstaande vraag stellen. Op dat moment van de vraagstelling spreekt men zichzelf eigenlijk al tegen, want ik krijg dan als antwoord, dat er bij een EK of een WK de sfeer zo leuk is en iedereen met elkaar een feestje ervan maakt. Voetbal houdt niet alleen in, dat je alleen maar achter een bal hoeft aan te rennen, het is méér dan dat. Voetbal heeft een grote maatschappelijke functie, waarbij het niet uit maakt welke huidskleur je hebt, welk geloof je predikt of hoe je eruit ziet. Dan hoef je nog geen eens zelf te voetballen, aangezien een voetbalkantine vaak ook als ‘soos’ dient voor alle leeftijden, die een ‘bakkie’ op de club komen halen. Men kan even alle privé-zorgen vergeten: even niet tussen die verveelde collega’s zitten waar je naar moet luisteren, je hoeft niet te gaan winkelen of een (kinder)verjaardag te bezoeken waar je eigenlijk geen zin in hebt. De afleiding is groot, men maakt een informeel praatje met mensen uit alle lagen van de gemeenschap en dan komen de opmerkingen: in het veld, langs de lijn, in de kleedkamer, in de kantine en na het weekend soms ook nog op de diverse weblogs. Voetbalhumor noemen ze dat, waarbij zelfspot niet onbekend is en men leert met tegenslagen om te gaan. Maar na afloop in de kleedkamer zijn de anekdotes de moeite waard om even een biertje te blijven drinken, want die verhalen doen het namelijk altijd goed op het werk…….en op verjaardagen !